Binnenkort gaan we met een vriendengroep de Mont Ventoux in Frankrijk beklimmen. Het doel is in de eerste plaats lekker sportief bezig zijn en genieten van de overweldigende natuur. Maar vanzelfprekend gaat in het hoofd en hart Nadine mee. Daarom fietsen we voor het goede doel, de Nadine Foundation tegen geweld. Dit geeft net even meer voldoening en doorzettingsvermogen dan gewoon, alleen maar voor de lol.
De beklimming van de Mont Ventoux is geen peuleschil. Zeker niet als je je voorneemt om deze reus drie keer achter elkaar te bedwingen. Was het niet zo dat de beroemde fietser Simson er jaren geleden aan zijn einde kwam. Ook staat me nog levendig de strijd tussen Lance Armstrong en het 'Olifantje' (hoe heette hij ook alweer) voor ogen. Goed, we gaan het doen, binnenkort. Maar ik zal nog wel wat trainingskilometertjes moeten maken.
Kijk voor meer informatie over de Nadine Foundation op de speciale website: http://www.nadinefoundation.nl/
Bovenstaand schrijven plaatste ik onlangs dolenthousiast op mijn blog. Mijn plan stond, de knoop was doorgehakt, ik zou de Mont Ventoux op 19 mei aanstaande twee keer gaan beklimmen. Een heel mooi uitgedokterd trainingsprogramma lag voor mij klaar.
Hoe anders kan de werkelijkheid zijn als je getroffen wordt door een hernia. Althans, dat is de diagnose van de neuroloog van het WFG te Hoorn. Hij heeft er voor gestudeerd en hij heeft het vast bij het goede eind, want het voelt ook zo. Een bijna volledig gevoelloos linker onderbeen en voet en een voortdurende pijn in de rug en benen. Hernia, niet meer fietsen dus, voor mij.
Maar wel voor de groep. Zij vertrekken op 16 mei naar Zuid-Frankrijk om op zaterdag 19 mei daar hun prestatie neer te zetten. Ik leef met ze mee, zal ze volgen via de blog van @Robertodelvechio. Veel succes allemaal. Knok jezelf omhoog, fietsen, lopend maakt niet uit. Voor Nadine, en een klein beetje voor mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten